Factory, czyli problemy linii produkcyjnej

screenshotqk

Zapewne każde z Was grało kiedyś w Cake Manię, a przynajmniej w coś bardzo podobnego. Aktualnie mamy straszny wysyp takich gier w najróżniejszych formach, ale rdzeń rozgrywki pozostaje ten sam – mamy określoną ilość czasu na przygotowanie ustalonej ilości produktów według wytycznych naszych klientów. Ot, takie przyjemne, casualowe gry testujące nasz refleks i zdolności zarządzania czasem. Niestety nigdy nie trafiłem na taką, która potrafiłaby wciągnąć na dłużej. Nie żebym gardził takim typem gry. Po prostu żadna nie jest Factory: The Industrial Devolution.

Czytaj dalej

Mantel Cienia

82c7671c5c658db85a1b3013d973c3cf1383766403

Dzisiaj! Już dzisiaj Neverwinter doczeka się drugiego modułu, a jest to naprawdę ciekawy moduł. Fabuła Shadowmantle skieruje nas wprost do Kniei Neverwinter, gdzie stoi zniszczony, ale wciąż niebezpieczny Dread Ring. Masywna struktura służy skupianiu magii i mimo uszkodzeń, Valindra Shadowmantle planuje wykorzystać ją do własnych celów, a to nie wróży Klejnotowi Północy nic dobrego. Dość wprowadzenia, przejdźmy do tego co najbardziej interesuje mnie w tym Module.

1. LE’ŁUCZNIK

Zwany oficjalnie Hunter Ranger, to długo wyczekiwana klasa postaci. Łucznik to klasa DPS charakteryzująca się błyskawicznym przełączaniem między łukiem, a dwoma ostrzami do walki wręcz. Grałem nieco Łucznikiem na testowym serwerze i przyznam, że, nie licząc Kleryka, jest to klasa, która sprawiła mi najwięcej frajdy. Przełączanie się między broniami jest płynne, a w połączeniu ze specjalnym, szybkim unikiem na krótki dystans, największym atutem Łucznika jest mobilność i elastyczność na polu bitwy. Oczywiście dodanie tej długo wyczekiwanej klasy oznacza, że każdy i jego babcia stworzy sobie Łucznika, ale patrząc na wszechobecne tłumy Łotrzyków nie mówimy o niczym szokującym. No i skoro mamy wreszcie to co chcieliśmy gracze oficjalnie mogą zacząć narzekać “Gdzie jest Czarownik?! Nie gram dopóki nie dodacie Czarownika!”.

7f76f81e119fb9ea8467de1745bc32821384479997.jpg

2. PRZYGODY NA WYBRZEŻU

Neverwinter Gateway zyskało sporo wygodnych funkcji od czasu swojej premiery, a niedługo po premierze Modułu 2 zyska dodatkowy zabijacz produktywności. Czy Wasi towarzysze radośnie leniuchują, podczas, gdy mogliby zająć się czymś konstruktywnym, np. eksploracją lochów i jaskiń? Dzięki “Przygodom na Wybrzeżu Miecza” wreszcie będziecie mogli temu zaradzić! “Przygody” to mini gra dostępna na Neverwinter Gateway w której poprowadzimy drużynę składającą się z naszych towarzyszy przez najróżniejsze przygody. Gra opiera się na rzutach koścmi na których musimy wyrzucić odpowiednie symbole. W zależności od jakości i poziomu towarzysza zyskuje on dostęp do specjalnych kostek. Grałem na testowym serwerze Gateway i wciąga jak diabli. Chwilami, aż za bardzo.

9bf8d9199be6cb8bffab69d87dc421ef1383766324.jpg

3. DREAD RING

Nie jestem na tyle zaznajomiony ze światem Forgotten Realms żeby kojarzyć czym jest Dread Ring, ale na pewno kojarzę Czerwonych Czarodziejów z Thay i wiem, że może być bardzo ciekawie. Przynajmniej taką mam nadzieję. Zresztą każda nowa lokacja w tej grze, która nie jest cmentarzem pełnym nieumarłych jest przeze mnie mile widziana – wiem, że głównym szwarccharakterem gry jest lisz, ale pojawiające się co chwilę zombie już naprawdę mocno mnie drażniły. Nowy obszar oznacza nową Kampanię, czyli specjalny ciąg powtarzalnych questów dla graczy na maksymalnym poziomie, odblokowujący kolejne obszary, fabułę, a także dodatkowe moce i sprzęt. Tutaj po raz kolejny pochwalę rozwiązanie Cryptic – zamiast podnosić poprzeczkę o kolejne poziomy i związane z nimi obszary, sami decydujemy w jakiej kolejności będziemy realizować Kampanie.

4. SYSTEM UDOSKONALANIA ULEPSZEŃ

Nie sposób w pełni opisać jak bardzo się cieszę, że wreszcie uda mi się pozbyć tych wszystkich zalegających w ekwipunku ulepszeń. Bałagan w plecaku był zmorą w tej grze od czasu open bety i cieszę się, że stopniowo udaje się go okiełznać. Dodatkowo nowy system hmm…”karmienia” jednych ulepszeń innymi pozwala nam inwestować w te ulepszenia, które pasują do naszej klasy i towarzyszy, bez głowienia się co zrobić z całą resztą.

5. NOWE ŚCIEŻKI CHWAŁY

Jednym z podstawowych problemów, które męczyły Neverwinter po premierze była niewielka ilość klas. Co gorsza, każda z nich miała zaledwie jedną specjalizację (Ścieżkę Chwały, Paragon Path) i nawet mimo trzech alternatywnych drzewek Osiągnięć (Feats) nie było zbyt wiele miejsca do eksperymentowania w ramach poszczególnej klasy. Dzięki dodatkowej Ścieżce Chwały dla każdej klasy mamy szansę spotkać Łotrzyków innych niż Mistrz Infiltracji albo Czarodzieja, który nie jest Magiem Burzy Zaklęć. Jedyne co mi nie pasuje to obdarzenie Specjalisty od walki bronią dwuręczną Ścieżką z klasy Zbrojnego Strażnika i vice versa. Może się mylę, ale nie wydaje mi się, żeby obydwie klasy zyskały na tej wymianie i sprawia to wrażenie nieco taniego zabiegu. Czas pokaże.

Ogólnie moje wcześniejsze obawy odnośnie stanu gry okazały się bezpodstawne. Jak na razie Neverwinter ma się dobrze i mam nadzieję, że będzie tylko lepiej, gdyż gra jest aktualnie jednym z moich ulubionych MMORPG.

Jeśli ktoś jest zainteresowany – pełna lista zmian.

Źródła:

1. Dread Ring, Ikona wpisu: http://images-cdn.perfectworld.eu/www/82/c7/82c7671c5c658db85a1b3013d973c3cf1383766403.jpg

2. Sword Coast Adventures: http://images-dn.perfectworld.com/www/ed/d8/edd8d07f8d2e82e90fecf86a82ddc08a1384480081.jpg

3, Dread Ring, Hunter Ranger: http://images-cdn.perfectworld.eu/www/9b/f8/9bf8d9199be6cb8bffab69d87dc421ef1383766324.jpg

GramOddSpherefon, cz. 1

Tavern

Rola muzyki w grach jest nieoceniona. Dobrze skomponowany utwór ubogaca scenę, wzbudza w nas wzruszenie, smutek lub wolę walki. Natomiast muzyka zła potrafi zepsuć odbiór wydarzeń, nawet zniechęcić do całej gry. W serii wpisów “GramOddSpherefon” skupię się na pierwszym przypadku, a kolejność będzie zupełnie przypadkowa.

1. Jeremy Soule, Skyrim – Town 3

Moja znajomość z serią Elder Scrolls zawsze była dość skomplikowana. Morrowind oczarował mnie klimatem wyspy, architekturą, ale mechanika zniechęcała mnie na tyle, że nie zaszedłem zbyt daleko. Oblivion był już dla mnie bardziej grywalny i choć mechanika uległa zbytniemu uproszczeniu, to byłbym skłonny grać…gdyby nie nudny do bólu, sztampowy świat fantasy. Każda kolejna wioska kopiuj-wklej napawała mnie coraz większym obrzydzeniem, aż w końcu Oblivion poszedł w odstawkę. Nauczony tymi doświadczeniami bardzo sceptycznie podszedłem do szału na Skyrim i dopiero za namową znajomego postanowiłem dać tej grze szansę.  Nie zawiodłem się – gra bardzo szybko urzekła mnie zarówno mechaniką jak i pięknym światem, jednak już wcześniej mój entuzjazm do Elder Scrolls wypalał się równie szybko niczym się pojawił dlatego wyszczególniłem powyższy utwór jako ten, który przypieczętował moją znajomość z piątą grą z serii. W sumie stało się to zupełnie przypadkiem, bowiem, gdy przekroczyłem bramy miasta Whiterun i poczyniłem moje pierwsze kroki w stronę siedziby Jarla Balgruufa, nie zwracałem uwagi na przygrywającą delikatnie w tle muzykę. Dopiero po jakimś czasie zatrzymałem się by wsłuchać się w tą piękną melodię i w pełni poczułem atmosferę miasta, bezpiecznej przystani w ogarniętym wojną, atakowanym przez smoki Skyrim.

2. Ben Houge, Arcanum – Główny motyw

Mimo błędów i paru dziwnych rozwiązań, Arcanum: Of Steamworks and Magic Obscura, jest najlepszym steampunkowym cRPG. No dobra, w sumie nie ma szczególnie konkurencji na tym polu, ale i tak – jest to bardzo solidna i wciągająca produkcja, która mocno steampunkowym klimatem stoi. A skoro o owym klimacie mowa, to trzeba wspomnieć o głównym motywie muzycznym, który towarzyszy nam podczas szczegółowego tworzenia postaci. Myślę, że ten utwór najlepiej streszczają słowa maskotki tego bloga: Fabulous, Dear Sir!

3. Kevin Manthei, Star Trek Online – New Romulus

Jak już wspominałem w  moim tekście o STO, muzyka w grze jest dobra – nie jest porywająca na miarę filmowych kompozycji, ale też nie odrzuca podczas rozgrywki. Mimo, że osobiście wolałbym, aby muzyka miała bardziej serialowo-filmowy ton, to zdarzają się świetne utwory. Jednym z nich jest przeoczony przeze mnie motyw muzyczny Nowego Romulusa. Co tu dużo mówić, jest to świetna kompozycja, rewelacyjnie oddająca atmosferę obcego, niezbadanego świata na którym świeżo upieczona Republika Romulańska chce zbudować nowy dom.

4. Alec Holowka, Aquaria – Above (The Veil)

Zdecydowanie nie kryję się ze stwierdzeniem, że pod względem wrażeń estetycznych Aquaria jest jednym z moich ulubionych tytułów. Nie kryję się również z tym, że moim ulubionym fragmentem z całej gry jest dotarcie do lokalizacji zwanej The Veil, kiedy główna bohaterka Naija, wyskakuje z wody by pierwszy raz w życiu doświadczyć świata znajdującego się nad wodą. Czas zwalnia, Naija dzieli się z nami wrażeniami, a dotychczasowa muzyka przechodzi w powyższy, niesamowity utwór. Kolejne pół godziny spędziłem na pływaniu w kółko, wyskakiwaniu z wody i wsłuchiwaniu się…

5. Jeremy Soule, Star Wars: Knights of the Old Republic – Bastilla’s Theme

Jeremy Soule to kompozytor, którego śmiało możemy określić mianem Midasa muzyki gier – jego kompozycje to uczta dla zmysłów. Oczywiście nie każdego może przekonać bogaty dorobek tego pana, ale niech za świadectwo jego umiejętności świadczy fakt, że udało mu się wejść w pełen kultowych kompozycji świat Gwiezdnych Wojen i stworzyć utwór, który śmiało rywalizuje z kunsztem Johna Williamsa. Motyw muzyczny Bastilli Shan jest melancholijny i niepokojący, jednak czuć w nim również nadzieję. Nadzieję na zwycięstwo i na…odkupienie…zresztą zagrajcie sami, gra jest świetna.

Na tym zakończę pierwszą część GramoOddSpherefonu, ale nie martwcie się, mam jeszcze sporo utworów o których chciałbym napisać.

Źródło:

1. Ikona wpisu, tawerna: http://www.gamingtruth.com/wp-content/uploads/2011/11/Tavern.jpg

Co w MMO piszczy?

1380304082362

W ramach odpoczynku od “poważniejszych” tematów, przedstawiam wam garść wieści i spostrzeżeń odnośnie MMORPG, które śledzę.

NEVERWINTER – Z NASZYCH POŁĄCZONYCH MOCY…

Feywild

Dnia dzisiejszego Cryptic dokona połączenia swoich trzech serwerów (Beholder, Mindflayer i Dragon) w jeden “super serwer”. Teoretycznie nie ma się czego bać. Niby w Star Trek Online  też jest tylko jeden główny serwer. Niby developerzy mówili o takim połączeniu jeszcze przed open betą. Mimo to informacja o redukcji serwerów w MMORPG w które gram zawsze włącza u mnie czerwoną lampkę z napisem “Źle się dzieje”. “Super serwer” to po prostu nadużywane, marketingowe określenie dla pojedynczego serwera, a liczba graczy spadła na tyle, że utrzymywanie trzech osobnych serwerów się nie opłaca. Ciężko powiedzieć jak faktycznie jest, bowiem producent nigdy nie przyzna się do kiepskiej sytuacji…no chyba, że jest już bardzo, bardzo źle. Lubię Neverwinter, dlatego trzymam kciuki, żeby łączenie serwerów było po prostu łączeniem serwerów, a nie łabędzim śpiewem tej produkcji.

GUILD WARS 2 – DO KTÓREGO RAZU SZTUKA?

Guild-Wars-2-11

Kolejny testowy okres Guild Wars 2 śmignął mi koło nosa. Za każdym razem powtarzam sobie, że zainstaluję i spróbuję. Słyszałem o tej grze dużo dobrych opinii i w zasadzie brak negatywów w formie innej niż “jest to fajna, ładna gra, ale dość monotonna”, dlatego kusi mnie, żeby spróbować czy faktycznie jest warto. Niestety zawsze, gdy już testowy weekend się zacznie mam coś lepszego do roboty. Nigdy nie wiązałem z tym tytułem jakichś szczególnych planów, bowiem mam dość MMORPG w które mogę grać i zaspokajają one moje potrzeby odnośnie tego typu gier, dlatego zaczynam odbierać ten brak czasu jako znak, żeby odpuścić sobie Guild Wars 2. Dlatego pytam Was, drodzy czytelnicy: Warto dać tej grze szansę?

STAR TREK ONLINE – PRZYNĘTA NA MALKONTENTA

dysonsphere01-resized

Będę szczery. Od dłuższego czasu mój kontakt z Star Trek Online wygląda następująco: logowanie, wybór postaci, ładowanie obszaru, szybkie przypomnienie co mam robić, rezygnacja, brak motywacji do gry, wyłączenie klienta. Trwa to mniej niż 10 minut, co jest smutne, gdyż mowa o grze, którą bardzo doceniam i wciąż uważam za jedno z najlepszych MMORPG w jakie grałem. Niestety nie mam sił by dalej walczyć o Republikę Romulańską lub polować na wyposażenie dla mojego Federacyjnego krążownika. Mógłbym podać wiele powodów takiej sytuacji, o jednym chciałbym nawet szerzej napisać kiedyś. Niedawno silnie się obawiałem, że na tym najprawdopodobniej zakończy się moja znajomość z MMORPG w ukochanym uniwersum, jednak szuje z Cryptic zdołały zainteresować mnie dwiema informacjami.

dysonspherebattlegroundresized

Po pierwsze – krążowniki to mój ulubiony typ okrętu w tej grze. Są wytrzymałe, dobrze uzbrojone i wszystkie okręty z numerem rejestru NCC-1701 są właśnie krążownikami. Niestety, granie krążownikiem jest nudne. Mimo licznego uzbrojenia są to okręty, które nie mogą się mierzyć z siłą ognia eskortowca. Skupienie na inżynierach sprawia, że kapitan krążownika posiada wiele umiejętności służących naprawie okrętu, ale nie ma w zasadzie żadnych fajnych umiejętności pozwalających na kontrolę pola bitwy, których po Wolkańskie uszy ma kapitan naukowy. Krążownik ma w zasadzie tylko być wytrzymałym, sunąć powoli przez pole bitwy, ściągać na siebie wrogi ogień oraz leczyć co się da. Na szczęście Cryptic postanowiło nieco rozszerzyć wachlarz umiejętności krążownika poprzez dostęp do 4 buffów. Tylko jeden z buffów może być aktywny w danym momencie, ale zapewnia to przynajmniej jakąś elastyczność w trakcie rozgrywki i być może żonglowanie buffami urozmaici rozgrywkę krążownikiem. Druga ciekawostka to nadchodzący Sezon 8, w którym wrócimy do znanego z ST: Voyager Kwadrantu Delta. Z tego co mówią, będziemy mieć okazję zbadać wnętrze Sfery Dysona zbudowanej przez rasę zwaną Voth. Tak jest, będziemy mogli latać okrętem kosmicznym wewnątrz gigantycznej sfery otaczającej gwiazdę. Brzmi to rewelacyjnie i mam nadzieję, że z nowym sezonem przyjdą nowe siły.

STAR WARS: THE OLD REPUBLIC – RED BARON…I MEAN, RED LEADER STANDING BY!

Co przychodzi nam do głowy, gdy słyszymy o “Gwiezdnych Wojnach”? No dobra, oprócz rycerzy Jedi, Mocy, mieczy świetlnych, Disneya i tego, że nie możemy wybaczyć Lucasowi Jar Jar Binksa. Mam na myśli monumentalne, pełne efektów bitwy kosmiczne! Jest to jeden z podstawowych elementów obecnych w produkcjach osadzonych w odległej galaktyce, jednak z jakiegoś powodu jedyne co Star Wars: The Old Republic było w stanie nam zaoferować to mało satysfakcjonujący, ograniczony, arcade’owy shooter. Cóż, na szczęście, Bioware postanowiło wreszcie odpowiedzieć na prośby graczy (przynajmniej w tym jednym aspekcie) i w zimie doczekamy się rozszerzenia wprowadzającego walki PvP budowanych przez graczy myśliwców! Boję się oczywiście, że w klasycznym stylu EAware gracz darmowy będzie mógł się zmierzyć z super nowoczesnymi maszynami innych graczy zaledwie 3 razy w tygodniu, siadając za sterami napędzanego na parę, łatanego taśmą klejącą myśliwca, ale łudzę się, że dostaniemy coś grywalnego i solidnie zaspokajającego uczucie nostalgii.

Źródła: 

1. Ikona wpisu: http://sto.perfectworld.com/media/screenshots

2. Neverwinter, Fury of the Feywild: http://images.geeknative.com.s3.amazonaws.com/wp-content/uploads/2013/08/Feywild.jpg

3. Guild Wars 2: http://media.pcgamer.com/files/2011/03/Guild-Wars-2-11.jpg

4. Star Trek Online, Sezon 8: http://www.blogcdn.com/massively.joystiq.com/media/2013/08/dysonsphere01-resized.jpg

5.  Star Trek Online, Sezon 8: http://www.blogcdn.com/massively.joystiq.com/media/2013/08/dysonspherebattlegroundresized.jpg

Epizod Abrams

2392032-darth_malgus_7

Jak już kiedyś wspominałem moją znajomość z fantastyką zawdzięczam tacie, który od lat młodzieńczych starał się zaszczepić we mnie zainteresowanie tą dziedziną. Wśród wielu filmów, które mój rodziciel wypożyczył dla mnie w pobliskiej wypożyczalni wideo była oryginalna trylogia Gwiezdnych Wojen. Krótko mówiąc byłem oczarowany. Niesamowite bitwy kosmiczne, walka dobra ze złem, miecze świetlne, czyli wszystko czego do szczęścia było potrzebne chłopcu zafascynowanemu fantastyką. W podstawówce kolega zapoznał mnie z Rozszerzonym Uniwersum i tak zaczęła się moja długa przygoda z książkami i grami osadzonymi w świecie Gwiezdnych Wojen. Niestety od tamtych czasów George Lucas podjął sporo kontrowersyjnych decyzji – rozgrzebywał oryginalne filmy po stokroć dodając niepotrzebne sceny no i stworzył trylogię prequeli, która mimo widowiskowości pozostawia wiele do życzenia w temacie gry aktorskiej czy scenariusza. Przyznam, że gdyby nie Rozszerzone Uniwersum to dawno temu już walnąłbym tym światem w cholerę.

starwarsepisodeiiattackoftheclonesclones2

Na wieść, iż Lucas sprzedał prawa do Gwiezdnych Wojen Disney’owi widziałem różne reakcje. Jedni podnieśli lament, że Disney pogrzebie do reszty ich ukochane uniwersum. Inni odetchnęli z ulgą, iż Lucas już więcej nie będzie już niepotrzebnie mieszał. Osobiście zasmuciła mnie wiadomość o zamknięciu LucasArts (i tym samym zawieszeniu prac nad SW 1313 na które bardzo czekałem) oraz anulowanie kontynuacji Clone Wars. Możecie zapytać po co o tym rozpowiadam skoro to już są stare sprawy z przed paru miesięcy. Otóż zainspirował mnie poniższy film-apel do reżysera nadchodzącego Epizodu VII, J. J. Abramsa.

Bardzo fajnie wykonany, przekaz jest jasny i cała produkcja zyskała nieco popularności. Zgadzam się z zasadą trzecią, bowiem midichloriany były strasznie głupim i wymuszonym wytłumaczeniem czegoś co jest integralną częścią Gwiezdnych Wojen, niewyjaśnionego mistycyzmu, który separuje tą serię od twardego science fiction bez odzierania go z futurystycznego uroku. Zasada czwarta to zło konieczne i źle realizowana polityka wciągania w uniwersum najmłodszych. O Abramsa się tutaj nie martwię, bo patrząc po nowych Star Trekach, spodziewam się dowcipkowania, oślepiania efektami specjalnymi, ale raczej nie nowego Jar Jar Binksa. Gorzej z Mrocznymi Lordami w Zarządzie. Może być tak, że nadzorca z Disneya zażąda żeby rolę w filmie dostał Darth Miki, a takiej przeszkody nawet Mistrz Yoda nie usunie. Trzymam kciuki, żeby podeszli do tego rozsądnie i z umiarem.

Second_Battle_of_Kessel

W zasadzie największe pretensje mam do pierwszych dwóch zasad. Wczytując się w książki opisujące lata po pokonaniu Imperium, formowanie Nowej Republiki, odrodzenie Zakonu Jedi, widać, że w zależności od bohatera zmienia się ton i tematyka opowieści. Gdy bohaterami są Jedi na podium stają tajemnice Mocy, konflikt Jasnej i Ciemnej Strony, wewnętrzna walka z pokusami i konsekwencje ulegania im. Gdy bohaterem jest Leia, jesteśmy świadkami politycznych intryg oraz doświadczamy wzlotów i upadków Republiki jako systemu politycznego. Natomiast gdy stery przejmuje Han Solo mamy do czynienia z tym o czym mówi autor filmu – z westernem, brudnym pograniczem pełnym przygód i niebezpieczeństw. No i nie zapominajmy o wszechobecnym, galaktycznym konflikcie zbrojnym. Dlatego zamknięcie całego uniwersum wyłącznie w stwierdzeniu “GW to western” wydaje mi się dość krzywdzące i sprawia wrażenie, że autor po prostu nie lubił prequeli, bo było za dużo polityków i Jedi, a za mało Hana Solo.

the empire strikes back star wars mark hamill darth vader

Jaki byłby mój idealny Epizod VII? Niech niczym Mistrz Jedi zachowuje równowagę. Chciałbym, żeby zawierał stosowną ilość polityki właściwej odbudowywaniu Republiki po przegranej Imperium. Chciałbym, żeby były efekciarskie walki, zarówno w kosmosie jak i na miecze świetlne, ale bez dedykowania całego filmu choreografowi pojedynków. Niech będzie “pogranicze”, bo żaden film z serii nie ucierpi jeśli dorzuci się sprytnego, wygadanego przemytnika o złotym sercu. Wręcz przeciwnie.  Chciałbym, żeby był rozsądnie dawkowany humor – tak, żeby było z czego się pośmiać, ale żeby film nie stał się totalną komedią. Niech będzie świadomy tego do kogo chce trafiać. Jeśli mają być elementy dla dzieci to niech będą, ale nic na siłę, żeby nie robiły z dziatwy, a tym bardziej nas, głupców. No i najważniejsze. Chciałbym, żeby Epizod VII przekazywał sens walki dobra ze złem. Żeby pokazywał konsekwencje złych czynów popełnianych nawet w dobrej wierze, ale uświadamiał widzowi, że nie jest za późno by zadośćuczynić za swoje winy i wrócić na Jasną Stronę Mocy.

Źródła:

1. Ikona wpisu – Darth Malgus: http://static.comicvine.com/uploads/original/8/84761/2392032-darth_malgus_7.jpg

2. Atak Klonów: http://healed1337.files.wordpress.com/2012/10/starwarsepisodeiiattackoftheclonesclones2.jpg

3. Druga bitwa o Kessel: http://media.moddb.com/images/groups/1/2/1088/Second_Battle_of_Kessel.jpg

4. Luke i Vader: http://2.bp.blogspot.com/-DZN6vn7oyPQ/T3kIwP0-4fI/AAAAAAAABhQ/o0jZQJpEvco/s1600/the+empire+strikes+back+star+wars+mark+hamill+darth+vader.jpg

„Pomożecie? Pomożemy”, czyli o blogowej stagnacji nieco inaczej

m45_gendler_2400

Jak sami dobrze wiecie, nie raz znalazłem się w takiej sytuacji. Dobry pomysł na tekst, biorę się za pisanie, wszystko gotowe i od razu do publikacji! Wtedy to jest radocha z pisania, bo każdy kolejny tekst motywuje coraz bardziej i sprawia, że kolejne teksty powstają jeszcze szybciej i sprawniej.

Taka sytuacja trwa parę dni, ewentualnie tygodni, a w najlepszym przypadku miesięcy. Niestety w pewnym momencie pojawia się blokada. Może to być brak pomysłu – po długiej passie niesamowitego natchnienia pojawiają się dni chude, kiedy nie jestem w stanie złożyć nawet jednego sensownego zdania o czymkolwiek. Przeszkodą może być również cięższy okres w życiu zawodowo-prywatnym, kiedy po całym dniu wojowania z codziennością siadam do pisania z kompletną pustką w głowie i szybko zamykam plik tekstowy, bo nie mam siły się katować czymś co powinno być przyjemnością. Czasami jest też, wstyd się przyznać, zwykły leń – bo fajniej jest coś obejrzeć, bo przyjemniej jest w coś pograć, bo wygodniej jest pisać z kimś na Facebooku czy oglądać YouTube.

Jak sprawić, żeby pisanie szło gładko, systematycznie i jak uniknąć nagłej przerwy? Jak po długiej przerwie wrócić bezboleśnie do wcześniejszego tempa? Cóż, każdy działa nieco inaczej. Jedni wieszają sobie motywujące karteczki, sporządzają listy “do zrobienia” i trzymają się ich z żelazną sumiennością, brnąć bezlitośnie do obranego celu. Podziwiam takich ludzi, niestety sam tak nie potrafię. Obserwowałem siebie wielokrotnie podczas nagłych zrywów i upadków, dlatego wiem, że na mój gatunek słomianego zapału najlepiej działa interakcja z innymi. Zagadam do kogoś, pojawi mi się jakiś ciekawy temat i już jest pomysł na tekst. Czytam czyjś ciekawy tekst albo widzę, że ktoś zastosował jakąś eksperymentalną formę ekspresji z pozytywnym skutkiem, dlatego chciałbym spróbować u siebie czegoś analogicznego. Jeden z czytelników zapyta mnie o plany odnośnie tematu o którym kiedyś wspominałem i już nowa inspiracja gotowa. Tak już niestety działam. Lubię “odbijać” moje pomysły od innych ludzi i wiem, że cisza w eterze jest dla mnie szczególnie zabójcza.

Jak, więc przeciwdziałać owej ciszy? Wiele miesięcy temu dowiedziałem się o takim tworze jak “klaster przemysłowy”. Cóż to jest? W dużym skrócie jest to skoncentrowana grupa przedsiębiorstw, które mimo rywalizacji między sobą, zawiązują współpracę i dzielą się swoimi zasobami z innymi w ramach projektów przynoszących wszystkim korzyści, np. wspólne badania naukowe. W ten sposób konkurencyjne firmy rozwijają się i realizują cele, których nie byłyby w stanie osiągnąć osobno. Przyznaję, że temat znam dość powierzchownie, jednak czasami chodzi mi po głowie właśnie coś na wzór takiego klastra blogowego – w którym członkowie stanowią dla siebie wsparcie, przykład, motywację i razem realizują pewne projekty, z którymi w pojedynkę mieliby problem lub po prostu współpraca rodzi większy zysk niż izolowanie się w swojej części piaskownicy. Jednocześnie każdy blog jest niezależny i od właściciela zależy czy skorzysta z danego pomysłu czy nie.

Oczywiście jest to zaledwie szkielet pomysłu, który wymagałby dużo staranniejszego opracowania pod względem sposobu działania i zasad. Poza tym może już coś takiego istnieje i wymyślam koło po raz drugi? W każdym razie wiem, że byłbym skłonny uczestniczyć w tworzeniu takiego klastra.

Źródło:

1. Pleiades Star Cluster: http://apod.nasa.gov/apod/ap120903.html

Wypróbować przed zakupem? NIET!

71196_1003x370_ALL

Jeszcze przez parę dni mamy sezon urlopowo-wakacyjny dlatego cały czas trwa nieustające bombardowanie ofertami i promocjami na gry. Niedawno dostałem maila o promocjach na Origin i choć nie jestem fanem tego systemu, tak stwierdziłem, że zajrzę co mają w ofercie. Sprawdziłem parę gier, w tym jedna pozycja z mojej listy życzeń – Kingdoms of Amalur: Reckoning. Me oczęta ujrzały, iż gra w promocji warta jest 16,47 zł z VAT. Oferta zaczęła kusić, ale czy warto?

71196_screenshot_06

Jakiś czas temu czytałem recenzję mostona na Cosy Hell, a widząc zniżkę zapoznałem się również z opinią Angry Joe na YouTube. Dosypałem do tego parę gameplay’ów na owym serwisie i byłem gotów. Werdykt: hicior nad hiciory to nie jest, choć jest to pozycja bardzo dobra. Wygląda zachęcająco, choć…nie zawsze opinie recenzentów zgadzają się z moją. Zatem powrót do lamentów, rozterek i niepewności, jak bowiem sprawdzić czy gra mi się spodoba czy nie? Na szczęście Amalur posiada wersję demo. Po uruchomieniu możemy stworzyć postać, przejść samouczek, a następnie mamy 1 godzinę na swobodną eksplorację świata gry. To mi się podoba! Pograłem, sprawdziłem czy to co jest, przynajmniej na początku, trafia w me gusta i zapadła decyzja – jestem na tak!

Jednak meritum nie tkwi w opisywanej grze, dlatego odstawmy ją na bok. Dzisiaj zebrało mi się na wspominki do czasów, kiedy oczywistym było, że każda gra będzie mieć wersję demo przed oficjalną premierą i każdy będzie mógł sprawdzić na własnej skórze czy rozgrywka mu się podoba czy nie. Może i jestem staroświecki, ale wolę takie rozwiązanie niż oglądanie filmików na YT czy słuchanie cudzych opinii. Przykładowo, na Steam, mam zapisanych na liście życzeń parę pozycji, które chętnie bym osobiście zweryfikował czy zasługują by na niej być. Niestety jestem w stanie to zrobić zaledwie z garstką tytułów.

71196_screenshot_02

Pacholęciem będąc zagrywałem się w demka gier i niektóre z nich przechodziłem po parę razy, karmiąc się nadzieją, że uda mi się zdobyć pełną wersję. Pamiętam sterty płyt z najróżniejszych gazet, wypchane wersjami próbnymi. W sumie dalej jest tak, że najszybciej do gry zniechęci lub przekona mnie właśnie przejście demo. Niestety taka możliwość pojawia się coraz rzadziej i częściej jestem zmuszony oglądać na YouTube jak ktoś gra i tym kierować się przy wyborze. Może wypadłem z obiegu i przegapiłem coś istotnego, ale zastanawia mnie co się zmieniło, że wersja demo ze standardu zmieniła się w opcję. Czy to internet i wysyp serwisów udostępniających teksty oraz filmy przedstawiające pierwsze wrażenia odnośnie gier? Może przez to firmy zauważyły okazję do pocięcia pewnych kosztów i zamiast inwestować w wersję demo wciskają nam do łapek nagrania i słodzą na portalach społecznościowych, żebyśmy przypadkiem nie zrezygnowali z zakupu? Na szczęście w świecie gier indie praktyka wypuszczania demo wciąż żyje i ma się jak na razie dobrze. Mam nadzieję, że taka sytuacja się nie zmieni, choć patrząc na niektóre niepokojące trendy w tym światku…kto wie.

A co Wy sądzicie o wersjach demo? Czy Waszym zdaniem powinny zniknąć ze świata elektronicznej rozrywki? A może, jak ja, tęsknicie za dawnymi czasami?

Źródło:

Wszystkie zrzuty ekrany pochodzą ze strony: http://store2.origin.com/store/eaemea/pl_PL/pd/productID.232511600/

Furia leśnika

0ce22a44b5f8f02679319832ade790491371604566

Za niecałe 10 godzin Neverwinter wzbogaci się o swój pierwszy moduł – Fury of the Feywild. Niestety nie jestem zapoznany ze światem Zapomnianych Krain na tyle dobrze, żeby podzielić się z Wami opinią na temat wyboru ojczyzny elfów, Feywild, jako najnowszego obszaru gry, ale sądząc po zwiastunach będzie na czym zawiesić oko. Jeśli chodzi o fabułę tego dodatku, to będziemy pomagać księżycowym elfom z Iliyenbruen obronić ich królestwo, Nowy Sharandar, przed zakusami Króla Mrocznych Fae Malaboga oraz odnaleźć ruiny dawnego domu i rozwikłać wszelkie tajemnice jakie skrywa on od wieków. Subtelne, wiem.

Niestety fabuła w Neverwinter nie jest porywająca (wiecznie ktoś potrzebuje naszej pomocy w obronie przed czymś złym i niedobrym), ale może doczekamy się w końcu czegoś ciekawszego z minimalnymi chociaż zwrotami akcji. Sugerowałbym zespołowi Neverwinter, żeby zerkali kolegom z firmy do niektórych scenariuszy ze Star Trek Online – wyszłoby to ich grze tylko na dobre. Poza tym jeśli miałbym zgłaszać prośby odnośnie kolejnych obszarów to chciałbym zobaczyć jeden z bardziej pokręconych i chaotycznych Planów albo któreś z dużych miast jak choćby Waterdeep, Amn czy Baldur’s Gate.

Dodatek skupia się głównie na rozszerzeniu rozgrywki dla graczy na 60 (maksymalnym) poziomie poprzez dodanie nowego obszaru Sharandar, odblokowywanego stopniowo dzięki wykonywaniu zadań zawartych w systemie kampanii. Ów system będzie zapewne podobny do Reputacji znanych ze Star Trek Online. W sumie jest to zarówno dobra, jak i zła wiadomość. System reputacji jest względnie uciążliwy, ale pozwala w dość ciekawy sposób zadecydować graczowi jak chce rozwijać swoją postać i jej przygody. Optymizm w tej kwestii pozwala mi zachować fakt, że walka w Neverwinter jest dużo szybsza niż w STO i przerąbywanie się przez masy wrogów idzie dość gładko. Bardzo cieszy mnie zapowiadana możliwość ulepszania towarzyszy oraz nowe profesje pozwalające tworzyć uzbrojenie.

1374002221405

Oczywiście gracze z nadmiarem pieniędzy mogą nabyć Zestaw Rycerza Faerii, który, m.in. odblokowuje dostęp do rasy księżycowych elfów oraz pozwala naszemu barczystemu, brodatemu wojownikowi poczuć się niczym cnotliwa niewiasta na grzbiecie Jednorożca Świtu za którym elegancko frunąć będzie najnowsza towarzyszka, Sylf. Aha, najprawdopodobniej czeka nas też zalew mrocznych elfów, albowiem wraz z Fury of the Fewild zostanie odblokowana (za darmo) możliwość tworzenia postaci tej rasy.

Niestety ostatnimi czasy zaniedbuję nieco Neverwinter dlatego nie miałem okazji zajrzeć na serwer testowy jak przedstawiają się zmiany. Czasu na grę nie zostaje wiele, a poświęcałem go ostatnio raczej na wymachiwanie mieczem świetlnym lub gnębienie kosmitów (w dwóch osobnych grach). Neverwinter ma swoje wady i nie jest grą idealną, ale jest na tyle przyjemny i relaksujący, by nieustannie śledzić co w Zapomnianych Krainach piszczy. Polecam i Wam się zainteresować.

PS. Nie ma dalej łuczników, buu hu hu i sto fochów.

Źródło:

1. Feywild: http://images-cdn.perfectworld.com/www/0c/e2/0ce22a44b5f8f02679319832ade790491371604566.jpg

2. Księżycowe elfy: http://images-cdn.perfectworld.com/www/pictures/1374002221405.jpg

Tyk, tyk, tyk, BUM! Edycja ślubno-urlopowa

island_holiday-normal

Tak jest, żyję! W zeszły weekend zakończyłem długi urlop, który obfitował w różne wydarzenia, a wśród nich jedno najważniejsze – zostałem mężem Dai! So happy! Chciałbym podziękować wszystkim za wspaniałe życzenia ślubne. Wraz z małżonką bardzo się wzruszyliśmy, dlatego dziękujemy raz jeszcze!

Odnośnie tytułu od razu uspokajam, iż nic nie wybuchło i nie wybuchnie. Mimo braku aktualizacji, w OddSphere cały czas coś mocno tykało i chciałbym Wam przybliżyć co dokładnie.

Dzięki uprzejmości kumpli, którzy w ramach rewelacyjnego wieczoru kawalerskiego sprezentowali mi tytuł, na który ostrzyłem sobie zęby od dawien dawna, mam okazję porównać klasyczną grę taktyczną UFO: Enemy Unknown z najnowszym dziełem w uniwersum – XCOM: Enemy Unknown. Jak na razie bawię się doskonale i uważam, że jest to jeden z najlepszych remake’ów jakie powstały. Ogólnie seria o organizacji X-Com to kawał solidnego tematu, który zagości jeszcze na łamach tego bloga, nie tylko z czysto nostalgicznych pobudek.

Jednak, nie samym dowodzeniem jednostką człowiek żyje, dlatego w ramach poszukiwania gry, która zaspokoiłaby głód fabularny przeprosiłem się ze Star Wars: The Old Republic. Przez parę miesięcy gra leżała odłogiem i byłem gotowy permanentnie usunąć wrota do odległej galaktyki z dysku, jednak w nagłym zrywie powróciłem i jak na razie bawię się dobrze. Nie popieram podejścia EA do f2p, nie jestem fanem pewnych rozwiązań z jakich słyną cRPGi Bioware, ale poziom scenariuszy jest wysoki i gra się całkiem satysfakcjonująco.

No i ostatnia wieść – dzisiejszego dnia opłaciłem serwer. OddSphere będzie spokojnie hulać przez kolejny rok i złożyłem sobie postanowienie, żeby przez ten rok rozkręcić bloga do bardziej zadowalających rozmiarów niż dotąd. Co rozumiem przez “bardziej zadowalające”? Cóż, ostatni rok był niezbyt owocny w pozytywne zmiany dla bloga, dlatego dołożę wszelkich starań by drugi rok działalności był dużo lepszy od poprzedniego!

Qapla’!

Źródła:

1. Palemka na wysepce: http://www.hdwallpapers.in/walls/island_holiday-normal.jpg